บทที่ 8 ฉันก็จะไม่ให้โอกาสนี้กับเธอเหมือนกัน
การให้คิมเบอร์ลี่อยู่ที่นี่ ถ้าข่าวลือรั่วไหลออกไปสู่โลกภายนอก ทุกสายตาต้องรุมประณามจนคุณเร็กซ์แทบไม่มีที่ยืนแน่ ๆ
โฮปคำนึงถึงจุดนี้ จึงไม่อยากให้เร็กซ์ต้องมาเดือดร้อนเพราะคิมเบอร์ลี่
เร็กซ์ตวัดสายตาคมกริบมองไปยังโฮป "ถ้างั้นนายบอกมาสิ ว่ามันมีวิธีไหนที่ฉลาดกว่านี้อีกไหม?"
ฐานะของคิมเบอร์ลี่กับเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอถูกกดขี่มาตลอด... และเธอก็คงไม่ยอมทิ้งโอกาสทองที่จะหนีไปจากนรกแห่งนี้แน่
คิมเบอร์ลี่ไม่มีทางพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้ไปแน่ ๆ
แทนที่จะปล่อยให้คิมเบอร์ลี่ไปใช้สมองคิดหาวิธีการสกปรกอยู่ข้างนอก สู้เอากลับมาไว้ข้างกายให้อยู่ในสายตาตลอดเวลายังจะดีเสียกว่า
แบบนี้คิมเบอร์ลี่ก็ไม่มีปัญญาจะไปสร้างเรื่องอะไรให้เขาปวดหัวได้อีก
โฮปนิ่งเงียบไปทันที
เขาเองก็จนปัญญาที่จะหาวิธีที่ดีกว่านี้เหมือนกัน
ริมฝีปากบางของเร็กซ์ขยับเอ่ยอย่างเย็นชา "เรื่องการป้องกันและกำลังคน ฉันมอบให้นายจัดการ"
"ครับ"
เมื่อถูกสั่งการมาแบบนี้แล้ว โฮปก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เร็กซ์เดินเข้าไปในห้องหนังสือ
บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยเอกสารที่ต้องจัดการในช่วงนี้ ช่วงนี้เขาหัวหมุนจนแทบจะบ้า แต่เรื่องที่คิมเบอร์ลี่ก่อไว้มันเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟในใจเขาชัด ๆ ทำให้เขาหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยแววตาที่เย็นชาลงกว่าเดิม "มีอะไร?"
"นายดูของที่ฉันส่งให้ในวีแชทหน่อยสิ"
เร็กซ์ขมวดคิ้วแล้วเปิดดู สิ่งที่โชว์อยู่บนจอสนทนาคือข้อความตามหาหมอ 【มีคุณหมอที่ให้บริการถึงบ้านไหมคะ? พอดีว่าฉันแขนหัก ไม่ค่อยสะดวกออกไปข้างนอกค่ะ】
ข้อมูลที่อยู่นั้นระบุชัดเจนว่าเป็นวิลล่าริมน้ำซึ่งเป็นทรัพย์สินส่วนตัวภายใต้ชื่อของเขาเอง
ข้อมูลผู้ป่วยมีเพียงสั้น ๆ ว่า คุณคิม อายุยี่สิบเอ็ดปี
แววตาของเร็กซ์เย็นชาลง นี่มันคิมเบอร์ลี่ไม่ใช่หรือไง!
"นายได้มาได้ยังไง?"
ต่อให้คิมเบอร์ลี่จะตามหาหมอ แล้วข้อความนี้จะไปถึงเอ็ดวินได้อย่างไร!
เอ็ดวินกุมขมับด้วยความรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ "ก็เพราะโรงพยาบาลเพิ่งจัดโปรโมชัน เปิดให้จองคิวออนไลน์น่ะสิ ตอนนี้เธอจ่ายมัดจำมาแล้ว ฉันยกเลิกออเดอร์ในระบบไม่ได้... เลยต้องโทรมาเช็กกับนายให้ชัวร์ก่อนว่าที่นั่นมีคนชื่อคิมซุกอยู่จริงไหม?"
เอ็ดวินพยายามนึกทบทวนรายชื่อผู้หญิงทุกคนที่วนเวียนอยู่รอบตัวเพื่อนรัก... รวมไปถึงสิ่งมีชีวิตที่เป็นตัวเมียทุกตัวที่ผ่านเข้ามาในหัว
เร็กซ์ให้ความสำคัญกับเรื่องงานมาโดยตลอด คนข้างกายที่เห็นหน้าบ่อยที่สุดก็มีแค่วิกกี้ที่เป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก ไม่เคยเห็นเขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนที่ชื่อคุณคิมเลย
แถมเด็กที่ชื่อคิมคนนี้ยังอายุแค่ ยี่สิบเอ็ด ปีอีกต่างหาก
คงไม่ใช่ว่าเร็กซ์แอบเลี้ยงเด็กมหาลัยหรอกนะ
"นายมาเถอะ"
เร็กซ์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เอ็ดวินถึงกับตะโกนรอดสายออกมา "!!เชี่ย เอาจริงดิ?"
น้ำเสียงของเร็กซ์เย็นชา "นายเป็นคนรับงานเอง เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว"
เอ็ดวินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ด้วยความมึนงง
นี่เขาอยากทำหรือไง?
ถ้าไม่ใช่เพราะระบบของโรงพยาบาลที่ดันรันชื่อเขาเข้าไปรับผิดชอบ และถ้าไม่ใช่เพราะห่วงเรื่องภาพลักษณ์ตัวเองจนตัวสั่น... เขาก็คงเลือกที่จะเมินเรื่องนี้ไปตั้งนานแล้ว!
ออเดอร์ก็อยู่ตรงหน้า เร็กซ์ยังเปิดปากพูดขนาดนี้ เขาทำได้แค่เดินทางไปเท่านั้น
ส่วนเร็กซ์
เขากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น แล้วเดินมาที่ห้องพักที่คิมเบอร์ลี่พักอยู่
ทางด้านคิมเบอร์ลี่ที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเช็กข้อมูลรับสมัครงานในมือถืออย่างใจจดใจจ่อ ในชาติที่แล้วของเธอ เพราะมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับเร็กซ์ และยังถูกตระกูลกุลจันทร์คาดคั้น หลังจากที่แต่งงานกับเร็กซ์
เธอแทบจะทิ้งทุกอย่างที่เป็นของตัวเองไป
เมื่อได้รับโอกาสให้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เธอย่อมต้องนึกถึงแต่ตัวเอง
แต่ว่า ยังไม่เจอที่ที่เหมาะสมเลย
ไม่นึกว่า ด้านหลังจะมีเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอคิดว่าเป็นสาวใช้ที่เข้ามา จึงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจทันที "เร็กซ์ไม่ได้ตั้งกฎให้พวกเธอหรือไง?"
"แล้วเธออยากได้กฎอะไรล่ะ?" เสียงเย็นเยียบราวกับอสรพิษร้าย เลื้อยเข้าไปในใจของคิมเบอร์ลี่ในทันที
คิมเบอร์ลี่หมดอารมณ์จะทำอะไรต่อในทันตา
เธอหันกลับไป ก็เห็นเร็กซ์ที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ
เขาสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร การที่เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับเป็นภูเขาใหญ่ตั้งตระหง่าน ในชั่วพริบตา มันสร้างแรงกดดันมหาศาลจนเธอรู้สึกอึดอัด
เธอหายใจไม่ค่อยออก
เดิมทีเธอนึกว่าเป็นสาวใช้ของเขาเสียอีก
แต่ในเมื่อเรื่องที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว ท่าทางที่ควรแสดงออกก็ทำไปหมดสิ้นแล้ว...
ตอนนี้เร็กซ์มาปรากฏตัวที่นี่ คิดจะทำอะไรอีก?
ลมหายใจของคิมเบอร์ลี่สั่นสะท้าน "คุณยังจะเอาอะไรอีก? คุณคงไม่ถึงกับจะควักมดลูกของฉันออกไป แล้วให้ฉันอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอกนะ?"
"ต่อให้เป็นแบบนั้น แล้วจะทำไม? ใจของเธอ... จะขังไว้ได้เหรอ?"
เร็กซ์เค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย้ยหยัน
เร็กซ์มักจะปักใจเชื่ออยู่เสมอว่าเธอกำลังพยายามจะยั่วยวนเขา... เพื่อใช้เขาเป็นเครื่องมือในการพลิกชีวิตใหม่
วินาทีต่อมา เร็กซ์โชว์ภาพหน้าจอที่เอ็ดวินส่งมาให้คิมเบอร์ลี่ดู "อ่านตัวอักษรข้างบนให้ฉันฟังสิ"
หัวใจของคิมเบอร์ลี่ร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ข้อความตามหาหมอของเธอ ไปอยู่ในมือของเร็กซ์ได้อย่างไร?
นี่เร็กซ์...
"ฉันก็แค่หาหมอให้ตัวเองเท่านั้น เร็กซ์ คุณขังฉันไว้ที่นี่ จะขังได้นานแค่ไหน? อย่าว่าแต่เรื่องยาคุมที่ฉันกินมันจะไม่มีปัญหาเลย ต่อให้มันเกิดมีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ คุณจะฆ่าฉันทิ้งเลยหรือไง?" คิมเบอร์ลี่กัดฟันแน่น
เร็กซ์ไม่เคยเห็นคิมเบอร์ลี่อยู่ในสายตาของเขาอยู่แล้ว "ถ้ามีขึ้นมาจริง ๆ ก็ไปเอาออกซะ"
แววตาของเร็กซ์เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมไร้ที่สิ้นสุด
หัวใจของคิมเบอร์ลี่พลันแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
เธอนึกถึงสภาพอันน่าสังเวชของนินาในชาติที่แล้ว เด็กน้อยที่น่ารักขนาดนั้นปรารถนาเพียงเศษเสี้ยวความรักจากคนเป็นพ่อบ้าง แต่เขากลับไม่เคยชายตามองแม้แต่นิดเดียว
แต่เร็กซ์กลับไม่ไยดี รักแต่ลูกของวิกกี้ที่ชื่อนอร์ธ
เธอช่างโง่เขลาที่เคยคิดว่าในชาติที่แล้วเขาแต่งงานกับเธอเป็นเพราะลูกในท้อง... เธอยังเพ้อฝันว่าจะใช้ลูกมาทำให้หัวใจของเร็กซ์อบอุ่นขึ้นมา
สุดท้ายแล้ว... ช่างน่าสมเพช เธอคือตัวตลกที่โง่เง่าที่สุดในโลกจริง ๆ!
"คุณวางใจได้เลย ต่อให้ฉันจะท้องลูกของใคร ก็จะไม่มีวันท้องลูกของคุณ" คิมเบอร์ลี่จิกฝ่ามือตัวเองแน่นจนเล็บฝังเข้าไปในเนื้อโดยไม่รู้ตัว
เธอเกลียด
เธอเกลียดจนอยากจะลากเร็กซ์ไปตายด้วยกันเสียเดี๋ยวนี้
แต่ว่า
ได้เกิดใหม่อีกครั้ง ชีวิตนี้มันมีค่าเกินกว่าจะทิ้งไปเปล่า ๆ เธอมีเรื่องอีกมากมายที่ยังไม่ได้ลงมือทำ การปล่อยให้เร็กซ์ตายไปอย่างสงบมันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเขา!
อีกอย่างวิกกี้ก็ยังไม่ได้ชดใช้ผลกรรมที่ก่อไว้
ยังมีคนอื่น ๆ ในตระกูลกุลจันทร์ที่เคยเหยียบย่ำเธออีก
"ฉันก็ไม่มีทางให้โอกาสนั้นกับเธอเหมือนกัน" นัยน์ตาสีดำสนิทของเร็กซ์วาวโรจน์ราวกับอาบไปด้วยยาพิษที่ร้ายกาจ
มุมปากของคิมเบอร์ลี่ปรากฏรอยยิ้มเยาะ "แล้วคุณมาที่นี่ทำไม? แค่จะเอาของในมือถือคุณมาคาดคั้นฉันเหรอ?"
เร็กซ์รังเกียจเธอมากแค่ไหนกันนะ ถึงขนาดสิทธิขั้นพื้นฐานแค่นี้ก็ไม่ยอมให้แล้ว และยังดันทุรังจะตามมาสงสัยกันไม่จบไม่สิ้น
ทั้ง ๆ ที่ชาติที่แล้วเธอ...
คิมเบอร์ลี่หายใจเข้าลึก ๆ เกิดใหม่แล้ว ยังจะไปคิดถึงเรื่องในชาติที่แล้วทำไมกัน?
เร็กซ์เตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธออย่าริเล่นลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้กับฉันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"
คิมเบอร์ลี่เคยเห็นวิธีการของเขามาแล้ว
คำพูดที่หลุดจากปากเขา เขาทำได้จริงเสมอ
คิมเบอร์ลี่ไม่อยากจะยุ่งกับเขา แต่คนที่คอยตามตัดหนทางรอดทั้งหมดของเธอก็คือเขานั่นแหละ
"เป็นคุณที่ไม่ยอมปล่อยฉันไป เป็นคุณที่ไม่ยอมเชื่อใจฉัน สรุปแล้ว การหาหมอเป็นสิทธิ์ของฉัน ถ้าแม้แต่สิทธิ์แค่นี้คุณก็ไม่ยอมให้..."
คิมเบอร์ลี่ยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ของเร็กซ์ก็ดังขึ้น
เร็กซ์ปรายตามองคิมเบอร์ลี่อย่างเย็นชา วินาทีต่อมา น้ำเสียงของเขากลับอ่อนโยนลง "วิกกี้ มีอะไรเหรอ?"
